← Back to the work and its versions
How lang and dreary is the night
Cunningham (1855)
How lang and dreary is the night,
When I am frae my dearie;
I restless lie frae e’en to morn,
Though I were ne’er sae weary.
For oh! her lanely nights are lang;
And oh! her dreams are eerie;
And oh, her widow’d heart is sair,
That’s absent frae her dearie.
When I think on the lightsome days
I spent wi’ thee my dearie;
And now what seas between us roar—
How can I be but eerie?
How slow ye move, ye heavy hours;
The joyless day how dreary!
It was na sae ye glinted by,
When I was wi’ my dearie.
For oh! her lanely nights are lang;
And oh, her dreams are eerie;
And oh, her widow’d heart is sair,
That’s absent frae her dearie.Digital text from Project Gutenberg.
View the source edition · p. 294